Książka Mirosława Filiciaka oferuje przynajmniej dwa sposoby interpretacji. Po pierwsze, stanowi pogłębioną analizę relacji między mediami, ich użytkowaniem przez odbiorców oraz kulturowymi i społecznymi konsekwencjami przekształceń w systemie medialnym. Po drugie, proponuje znaczącą korektę w podejściu do nauk humanistycznych, detronizując tekst jako główny obiekt analizy na rzecz badania społecznych praktyk, technologii i działań aktorów, które kształtują porządek społeczny i kulturowy. Książka ta odświeża dyskurs medioznawstwa i kulturoznawstwa, będąc interesującym studium „starych” i „nowych” mediów oraz praktyk medioznawczych. Praca ma wyraźnie interdyscyplinarny charakter, ukazując nieefektywność obecnego podziału akademickiego, który oddziela filmoznawstwo i badania nad mediami od etnografii, socjologii czy teorii praktyki. Filiciak, medioznawca i adiunkt w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, koncentruje się na przecięciach współczesnej kultury i mediów cyfrowych.
