Beatrice de Graaf Livres

Bij oorlog en terrorisme denken mensen niet meteen aan vrouwen. Toch zijn vrouwen al sinds lang betrokken bij gewelddadige bewegingen. In dit boek worden tien militante vrouwen onder de loep gelegd.Met de emancipatie en verbeterde kansen in de jaren zeventig neemt de rol van vrouwen in terroristische organisaties toe. Bij de links revolutionaire Rote Armee Fraktion zaten veel vrouwen in leidinggevende posities, met als bekendste voorbeeld Ulrike Meinhof. Vanaf die tijd groeit het aantal terroristische vrouwen flink, al hangt hun rol sterk af van het type terroristische organisatie wat voor rol voor hen is weggelegd: strijder, koerier, vriendin van, of zelfmoordterroriste.Minstens zo belangrijk voor het radicaliseringsproces van vrouwen is de manier waarop er tegen hen wordt aangekeken, door de media en door de terrorismebestrijders. Dat gaat vrijwel altijd met enorme stereotyperingen gepaard. In Gevaarlijke vrouwen laat Beatrice de Graaf aan de hand van tien portretten zien hoe vrouwelijke militanten worden neergezet en wat het met hen doet.

Wat zeggen de kruimeldief, de Daf, de geranium, de bierfiets en de boterham over ons? Waarom is de fiets juist in Nederland zo populair? De kaasschaaf hebben we niet uitgevonden, maar er kan geen politiek debat voorbijgaan of iemand begint over de kaasschaafmethode. Ook de koektrommel hebben we niet bedacht, maar het strikte beheer van de inhoud is wel Nederlands. Gastvrij en vrijgevig zijn we, maar wel binnen zekere grenzen. Is het mogelijk ons land te typeren aan de hand van de voorwerpen waarmee we ons omringen? In dit boek worden een dikke vijftig typisch Nederlandse objecten beschreven door evenzoveel schrijvers. Objecten die een speciale betekenis hebben gekregen door ons, door de manier waarop wij waarop wij ermee omgaan. Daarmee biedt Nederland, een objectief zelfportret een even unieke als prikkelende staalkaart van ons land.

Wat gebeurde er nadat Napoleon in 1815 definitief was verslagen? Hoe kwam het Europese continent tot bedaren? Na 25 jaar van oorlog en chaos verlangde de bevolking naar rust en veiligheid. Een nieuwe Europese Verdedigingsgemeenschap (een NAVO avant la lettre) zou daarvoor gaan zorgen, met de hertog van Wellington als ster, die op zijn beurt werd omringd door talloze ondergeschikte, tegenstribbelende en behulpzame officieren, juristen, spionnen en ander veiligheidsvolk. Met behulp van allerlei nieuwe instrumenten – paspoorten, optische telegrafen, gezamenlijke grenscontroles en het razendsnel verspreiden van signalementen van voortvluchtige ‘terroristes’ en ‘assassijnen’ – werd het inderdaad veilig. De veiligheid werd duur betaald, met internationale leningen en afgedwongen Franse herstelbetalingen. Maar werd de terreur werkelijk bezworen? En legde dit systeem de basis voor ons huidige veiligheidsbestel? Op basis van nooit eerder onderzochte bronnen reconstrueert Beatrice de Graaf magistraal en tot in detail deze eerste gezamenlijke Europese strijd tegen de terreur.