Andrea Pitzer Livres

A disturbing yet important work on a universal calamity of the modern era...consistently fascinating.-Star Tribune

One of the greatest stories of survival and adventure in the Arctic that inspired Shakespeare and Jules Verne

Příběh nejtragičtější technologie dvacátého století. Během posledních sta let někde na světě vždy existoval minimálně jeden koncentrační tábor. O prvních moderních koncentračních táborech se dá mluvit už na konci devatenáctého století, kdy se staly novou technickou součástkou bitevní strategie. Válečná technologie se ale s každým desetiletím i kontextem vyvíjela — co do apokalyptického rozsahu použití i pragmatického cynismu zřizujících vlád. Jedna dlouhá noc vypráví politické i lidské dějiny koncentračních táborů. Andrea Pitzerová čerpala z archivních záznamů a po celém světě pořizovala rozhovory s pamětníky i odborníky, nejen aby načrtla vývojovou osu této odpudivé technologie, ale hlavně aby ukázala strašlivou daň, kterou si vybrala na lidských životech. Své vyprávění začíná v roce 1892 na Kubě a postupně se přesouvá na Filipíny, do Jižní Afriky, válečné Evropy, sovětských gulagů, až po dnešní tábory v Číně a Severní Koreji nebo věznici na Guantánamu. Pokaždé měly tábory ochránit místní obyvatelstvo nebo celé národy. Jejich pravý účel však byl jiný: koncentrační tábory byly a jsou nástrojem politického útlaku, a dokonce likvidace. Místem, kde končí lidství.

Nie trafiłeś tu z wyroku sądu i nie znasz daty końca swej kary. Nie posiadasz żadnych praw. Głodujesz, jeśli oni tak zadecydują. Pracujesz, kiedy ci każą. Umierasz na ich rozkaz. Historia obozów koncentracyjnych nie zaczyna się wraz z nastaniem ideologii nazistowskiej i nie kończy się wyzwoleniem Auschwitz. Pierwszy obóz powstaje poza Europą, gdy Adolf Hitler ma zaledwie siedem lat. Kolejne pojawiają się na sześciu kontynentach, w niemal każdym kraju. Od ponad 100 lat nie nastał moment, w którym mapa świata byłaby od nich całkowicie wolna. Dziś nadal działają. Trafiają do nich ludzie pozbawieni prawa do sprawiedliwych procesów. W trakcie wojny czeczeńskiej przez rosyjskie obozy przewija się jedna czwarta mieszkańców Czeczenii. W amerykańskim obozie w Guantánamo przetrzymuje się podejrzanych o terroryzm bez udowodnienia im winy. W Korei Północnej w obozach ludzie się rodzą, dorastają i umierają, nie zaznawszy życia poza ogrodzeniem z drutów kolczastych. Gdy świat dowiedział się o Auschwitz, wszyscy mówili „nigdy więcej!”. Ile dziś jest warte to zapewnienie? Ofiary imperiów kolonialnych, sowieckich łagrów, nazistowskich obozów śmierci, obozów hiszpańskich, chorwackich, włoskich, amerykańskich, brytyjskich, chińskich, koreańskich liczone są w milionach. Nie chcemy pamiętać o tym, że obozy koncentracyjne to nie tylko historia, lecz także nasza teraźniejszość.

Historia ludzkości koncentruje się na przetrwaniu, często w obliczu przeciwności. Jedną z najbardziej zdumiewających opowieści jest historia szesnastowiecznego odkrywcy Willema Barentsa, który wyruszył na północ, przekraczając granice wcześniejszych ekspedycji. W trzeciej wyprawie polarnej stracił statek, uwięziony w lodzie przy zamarzniętym brzegu Nowej Ziemi. Przez kolejny rok jego załoga, z kurczącymi się zapasami żywności i ograniczoną bronią, zmagała się z niedźwiedziami polarnymi, głodem i niekończącą się zimą. Opowieść o Barentsie to znakomite połączenie historii przetrwania z epoką wielkich odkryć, pełną nadziei i przygód. Barents, jako jeden z największych nawigatorów XVI wieku, dążył do wytyczenia szlaku przez Arktykę, co zakończyło się tragicznie, ale i chwalebnie. Losy jego załogi stały się przestrogą i inspiracją dla przyszłych pokoleń polarników. Rekonstrukcja wyprawy autorstwa Andrei Pitzer to głębokie rozważania nad ludzką pomysłowością, odpornością i nadzieją, ukazujące funkcjonowanie w ekstremalnych warunkach, historię buntu, astronawigację oraz budowę schronień, a przede wszystkim prawdziwą naturę odwagi. Andrea Pitzer, wykładowca dziennikarstwa, jest autorką uznawanych książek, w tym o obozach koncentracyjnych i Vladimire Nabokovie.