O wpływie pandemii COVID-19 na język napisano wiele, jednak to studium wyróżnia się porównawczym podejściem polsko-bułgarskim. Badanie koncentruje się na języku „w jego dzianiu się”, a obserwacje zostały poczynione ad hoc. Rzadko wykorzystuje się jednocześnie dane z eksperymentu asocjacyjnego i ankietowego, co czyni ten projekt unikalnym. Autorki sięgają po nietypowy typ otwartej kognitywnej definicji znaczenia, co sprawia, że książka jest złożoną syntezą i analizą językowego materiału w kontekście wpływu ekstremalnej rzeczywistości na człowieka. W badaniach uwzględniono złożony substrat pojęciowy, aktywizując wiedzę ogólną (fizyczny, społeczny i metajęzykowy wymiar), aby zrekonstruować sposób postrzegania rzeczywistości, który jest determinowany przez wyobraźnię i mentalną konstrukcję jednostki. Proces konceptualizacji znaczenia badanych pojęć uwidacznia podstawowe interakcje ze światem oraz z otaczającą rzeczywistością. Koncepty koronapanika, koronaparty i koronaturystyka są odpowiedziami na konkretne pandemiczne okoliczności, ilustrując różnorodne sposoby reagowania na kryzys.
