Monografia przedstawia historię kasacji od czasów napoleońskich oraz jej znaczenie jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, pełniącego istotną funkcję ustrojową. Publikacja koncentruje się na kasacji wnoszonej przez Prokuratora Generalnego, analizując ją zarówno teoretycznie, jak i empirycznie. Zawiera dogmatyczną analizę kasacji w kontekście regulacji prawnych oraz badania dotyczące aspektów ustrojowych i statusu PG, a także funkcjonowanie tego urzędu w kontekście korzystania z kasacji. Część empiryczna opiera się na badaniach ponad 780 postępowań z lat 2003-2014, zainicjowanych przez PG w zakresie właściwości Wydziału III Izby Karnej Sądu Najwyższego. W ramach badań wykonano ponad 14 700 fotokopii kart z akt, z których wybrano i szczegółowo opisano najbardziej reprezentatywne skargi kasacyjne. Publikacja zawiera również informacje statystyczne pochodzące z analiz autora oraz systemów informatycznych wydziałów Izby Karnej, opracowane w formie ponad stu tabel. Przy użyciu odpowiednich formuł obliczeniowych sporządzono tabele kumulatywne i wykresy graficzne ilustrujące analizowane zagadnienia, koncentrując się na finalnym procesie rozpoznawania spraw kasacyjnych, co stanowi interesujący i wart analizy punkt odniesienia.
