Mensje van Keulen koos regelmatig het huwelijk tot onderwerp van haar verhalen, die stuk voor stuk een zowel meedogend als meedogenloos inzicht geven in de inspanningen die nodig zijn om een huwelijk te laten slagen. De verhalen bijeengebracht in Huwelijksverhalen bieden naast dit inzicht ook troost, hoop, plezier en een zeker leedvermaak.
Wanneer Florries liefdeloze tante overlijdt, moet Florrie het huis verlaten. Ze vindt werk in De Meihof, een landhuis aan de Amstel. Hier verblijft een aantal eigenzinnige gasten, waaronder een kunstschilder, een kunsthistoricus, een gepensioneerd echtpaar, de medewerkster van een uitgeverij, een musicoloog en de weduwe van een beeldhouwer.Met de komst van Florrie veranderen de onderlinge verhoudingen en al snel is niets meer hetzelfde. In haar nieuwe roman beschrijft Mensje van Keulen een groep mensen die elk op hun eigen wijze hun leven leiden binnen de afgebakende grenzen van een pension. De laatste gasten onderstreept haar talent tragedies en vreugdes van levensechte personages te vangen in een meeslepende roman, die een verrassende wending kent. (bol.com)
Een jonge vrouw ziet haar leven in grauwe eentonigheid verlopen bij het verzorgen van haar veeleisende moeder die haar niet de kans gunt om aan deze sleur te ontsnappen.
Es ist eine völlig fremde Welt, in die Nora, Mitte dreißig, ihrem Liebhaber gefolgt ist. Dieses Pakistan erscheint ihr bedrohlich mit seinen strengen Sitten. Doch noch schockierter ist sie, als sie feststellt, dass ihr Geliebter nicht der ist, für den sie ihn gehalten hat. Nora beschließt, nach Europa zurückzukehren. Aber soll sie auch ihr altes Leben aufnehmen, jenes Leben mit Martin, ihrem Mann, der sie damals so kampflos ziehen ließ?
Er ist laut, grobschlächtig, und er stinkt. Maria und Bee nennen ihn „den Tiermann“ und können gar nicht verstehen, wieso Mama sich den ekligen Kerl ins Haus geholt hat. Die beiden Mädchen sind davon überzeugt, dass er ihr nicht gut tut. Und da steht für sie fest: Der böse Mann muss verschwinden. Mensje van Keulen, eine der namhaftesten Autorinnen der Niederlande, schildert eine Familientragödie aus der Sicht eines boshaften elfjährigen Mädchens.
Bundeling van twee vroege romans en een verhalenbundel van de Nederlandse schrijfster (1946- ).
Autobiografisch getint relaas van de relatie van de schrijfster tot haar moeder, haar familie en haar verleden.
Willem Bleeker zegt in een opwelling zijn gezin en kantoorbaan vaarwel en gaat naar Amsterdam. Zijn vlucht naar de 'vrijstad' levert hem echter niets op: hij blijkt zijn problemen en onvermogen slechts verplaatst te hebben. In werkelijkheid is hij niet in staat het roer radicaal om te gooien. Met Bleekers zomer, haar romandebuut, vestigde Mensje van Keulen in 1972 in één keer haar reputatie. De grauwheid van het dagelijks bestaan krijgt in dit boek dankzij de sobere stijl, de taalplastiek en de voortreffelijke dialogen op meeslepende wijze contour. En dat is dan ook direct de grote kracht van Mensje van Keulen: eenzaamheid, degeneratie en kleinburgerlijkheid — het is geen vrolijk universum dat zij ons voorzet, maar de schrijfster weet dit alles zo prachtig uit te beelden dat je haar boeken ademloos uitleest. Met een nawoord van Tonny van Winssen.
