Frits van der Waa Ordre des livres (chronologique)

Natalie Haynes bespreekt tien verhalen uit de Griekse mythologie vanuit een nieuw perspectief, waarbij de vrouwen centraal staan. Veel hedendaagse romans, toneelstukken en films zijn geïnspireerd door epische poëzie en Griekse tragedies van bijna drieduizend jaar geleden, waarin mannelijke helden de hoofdrol spelen. Vrouwen worden vaak negatief afgebeeld, als monsterlijk of wraakzuchtig. Neem Pandora, die bekendstaat als de eerste vrouw die chaos en ellende in de wereld bracht, maar in het oorspronkelijke verhaal van Hesiodus handelde zij niet uit kwade wil. Ook de verhalen over Medea en Phaedra zijn genuanceerder dan vaak wordt gedacht. Haynes herstelt het evenwicht door de stemmen van vrouwen zoals Hera, Artemis en Penelope te laten horen. Ze begint met Pandora en haar kruik (de doos kwam later) en biedt een frisse kijk op deze mythologische figuren. De pers prijst het werk als 'het leukste boek over Griekse mythen' en waardeert Haynes' scherpe analyses van de plannen van deze vaak verkeerd begrepen vrouwen. Met haar feministische benadering biedt ze een vernieuwende blik op de Griekse mythologie, die het verhaal van de vrouwen eindelijk in de schijnwerpers plaatst.

Max Tegmark, MIT-wetenschapper en oprichter van het Future of Life Institute, geeft in Life 3.0 een toegankelijke, nuchtere en praktische beschrijving van de gevolgen van Kunstmatige Intelligentie (KI). Hij laat zien hoe onze banen, scholen, gezondheid, rechtspraak, politiek en talloze andere gebieden ingrijpend zullen veranderen en verkent de meest essentiële vragen van onze tijd: kunnen we onze welvaart laten groeien door automatisering? Kunnen we garanderen dat intelligente systemen doen wat wij willen zonder te crashen of gehackt te worden? Moeten we bang zijn voor een wedloop in autonome wapens? Zullen machines ons vervangen, of zal KI het leven op aarde doen bloeien als nooit tevoren? Van superintelligentie tot zingeving, van wat bewust zijn betekent tot de toekomst van leven in het universum: Life 3.0 stelt je in staat om deel te nemen aan de belangrijkste discussie van onze tijd.

C'est dans les années 70 que les lecteurs du monde entier, incrédules et bientôt captivés, découvrirent la trilogie romanesque que le singulier Mervyn Peake (1911-1968) avait publiée dans l'indifférence après la guerre - Titus d'Enfer, Gormenghast, Titus Errant - et qui le fit comparer, dans une beau désordre à Rabelais, Swift, Rimbaud, Powys... Le personnage central de l'œuvre - laquelle réserve au lecteur les mêmes plaisirs qu'un labyrinthe particulièrement retors - est l'antique château de Gormenghast, campé à flanc de montagne dans une contrée mal définie, en une époque non moins incertaine mais qui pourrait bien être la nôtre. Autour de Lord Tombal, sorte de roi Lear lunatique, de sa plantureuse épouse Gertrude qui rêve de s'envoler avec ses amis les oiseaux, de leur fille Fuchsia la sauvageonne, de leur dernier rejeton Titus - qui ne manquera pas de sonner aux uns et aux autres quelques fils à retordre - tout un peuple de personnages fantasques poursuivent, chacun selon ses talents particuliers, folles lubies, passions désespérées, noirs complots, rêves criminels, songeries angéliques ( ou le tout à la fois). Une vaste métaphore, humoresque et poétique, de l'humaine condition, qui fit se récrier d'aise Graham Greene, et que toute la critique salua, il y a un quart de siècle de cela, à larges coups de chapeau.