Cenię połączenie metod pracy Nowaczewskiego, który łączy hermeneutykę z ujęciem strukturalnym, wywodzącym się z tradycji polskiej, w tym z prac Edwarda Balcerzana. Nowaczewski sięga także po biograficzno-kontekstualną interpretację, zachowując odpowiednie proporcje. Książka ta zasługuje na miano lektury pierwszej, stanowiąc punkt wyjścia dla tych, którzy pragną zgłębić twórczość Karaska. To pierwsza monografia poezji autora, co czyni ją istotną dla dalszej dyskusji i kanonicznych rozpoznań. Krzysztof Karasek niewątpliwie zasługiwał na całościowe spojrzenie na swoje poetyckie dokonania, a zaskakujące jest, że nie doczekał się go od komentatorów swojego pokolenia. Dopiero młodszy badacz i poeta potrafił połączyć osobistą fascynację jego twórczością z naukowym podejściem, świadomym technik, ideowych horyzontów oraz biograficznych kontekstów. To podejście tworzy solidną podstawę dla przyszłych badań i dyskusji na temat Karaska, oferując nowe spojrzenie na jego dzieło.
