Paul B. Preciado Ordre des livres (chronologique)

The first monograph on the multimedia art of a daring trans pioneer, edited by Paul B. Preciado Lorenza Böttner was born Ernst Lorenz Böttner in Chile in 1959. At the age of eight, Böttner was electrocuted while climbing a pylon, following which both arms were amputated. After studying painting in Kassel, Böttner transitioned genders and learned to paint with her feet and mouth, also working in photography, drawing, dance, installation and performance. Böttner died of HIV-related complications in 1994. Although Chilean writers Roberto Bolaño and Pedro Lemebel wrote about Böttner in their respective 1996 novels Estrella Distante and Loco Afán, her work was long neglected until its debut at the 2017 Documenta, thanks to the efforts of acclaimed writer, philosopher and curator Paul B. Preciado. Assembled by Preciado, Requiem for the Norm is the first comprehensive publication on an artist whose work is a celebration of life and a defiance of the processes that seek to desubjectify, desexualize, lock up and "disappear" bodies that are transgender or function differently.

To ubrana w formę dziennika z procesu przyjmowania przez autora testosteronu polityczna historia technologii związanych z ludzką seksualnością. Od pigułki antykoncepcyjnej przez viagrę do syntetycznych hormonów. Proces przyjmowania przez autora syntetycznego testosteronu zostaje poddany społeczno-politycznej analizie, z której wyłania się obraz późnego kapitalizmu opanowanego przez swoiste połączenie farmakologii z pornografią. Korzystając z rozpoznań Michela Foucault i Judith Butler, Preciado pokazuje, jak seks i seksualność stają się przedmiotem technologicznych przekształceń, które domagają się poważnego teoretycznego namysłu.

In November 2019, Paul B. Preciado was invited to speak in front of 3,500 psychoanalysts at the Ecole de la Cause Freudienne's annual conference. Causing a veritable outcry among the assembly, Preciado called for a radical transformation of psychoanalytic discourse and practices, denouncing its complicity with the ideology of sexual difference.

In this bold and transgressive book, Preciado recounts his transformation from Beatriz into Paul B., and examines other processes of political, cultural and sexual transition.

«Je ne prends pas la testostérone pour me transformer en homme, mais pour trahir ce que la société a voulu faire de moi, pour écrire, pour baiser, pour ressentir une forme de plaisir post-pornographique, pour ajouter une prothèse moléculaire à mon identité transgenre low-tech faite de godes, de textes et d'images en mouvement, pour venger ta mort.» B.P. Récit autopornographique et analyse de la production du corps à l'ère pharmacopornographique, Testo Junkie transgresse les limites traditionnelles de l'essai philosophique. La politique queer y pénètre la théorie, comme la testostérone se glisse dans la peau. Beatriz Preciado est philosophe, auteur du Manifeste contra-sexuel (Balland, Paris, 2000), devenu un classique de la théorie queer, traduit dans sept langues.

„Playboy” był znacznie więcej niż magazynem erotycznym – współtworzył architektoniczne imaginarium drugiej połowy XX wieku. To rezydencje, imprezy, tropikalne groty i przeszklone podziemne bawialnie, w których goście podziwiają króliczki pływające nago w basenie. Obejmuje okrągłe łóżka, prywatne odrzutowce, kluby z sekretnymi pokojami, ogrody zoologiczne oraz tajemnicze zamki. Z czasem „Playboy” stał się pierwszą pornotopią epoki mass mediów. Paul B. Preciado w swoim dziele odnosi się do zimnej wojny jako okresu kwestionowania reżimu biopolitycznego, intensyfikacji ruchów feministycznych oraz pojawienia się pigułki antykoncepcyjnej. Współczesne zjawiska, takie jak telewizyjne reality show i home office, wydają się prorocze w kontekście wynalazków Hugh Hefnera. Preciado, hiszpański pisarz, filozof i kurator sztuki, wykładał historię polityczną ciała i teorię gender na Uniwersytecie Paris VIII. Jego prace koncentrują się na tożsamości, płci, architekturze i seksualności. Jest autorem wielu tekstów oraz książek, w tym „Testo ćpun”, dokumentującej proces przyjmowania testosteronu w kontekście korekty płci. Preciado pełnił rolę dyrektora programów publicznych w Muzeum Sztuki Współczesnej w Barcelonie oraz był kuratorem na documenta 14 i Biennale Sztuki w Wenecji. Współpracuje z Centrum Georges Pompidou w Paryżu.

La bomba atómica, la píldora anticonceptiva, el tráfico de drogas, la invención de la noción de género, la tranformacion del porno en la nueva cultura de masas... Preciado nos invita en Testo yonqui a recorrer los pasillos del régimen farmacopornográfico: una forma de capitalismo caliente, psicotrópico y punk.

"Der Dildo stiftet Unbehagen/Lust. Und tatsächlich ist der Dildo das Stück, das fehlt, um das paranoide Rätsel zu lösen, das der lesbische Sex im sexuellen heterozentristischen Modell darstellt; als ermögliche er die Antwort auf jene drängende Frage: Wie ficken Lesben ohne Penis? Ob er dem Sex hinzugefügt wird oder an seine Stelle tritt, der Dildo als Supplement ist außerhalb und bleibt außerhalb des organischen Körpers. Der Dildo ist ein Alien. Er ist gleichermaßen und paradoxerweise eine exakte Kopie und das, was dem Organ am fremdesten ist. Der Dildo richtet den Penis gegen sich selbst. Er wird als natürlich gedacht, als Präsenz und ist in dieser Hinsicht selbstgenügsam. In der heterosexuellen Mythologie genügt ein Penis. Hat man zwei davon, fällt man bereits unter die Monstrosität eines lebendigen Doubles: was ist der Dildo und was der Penis? Hat man keinen Penis, fällt man gleich unter einen anderen Typ Monstrosität, unter die natürliche Monstrosität der Feminität."